Toe-eigening van rouw (mijn rouw - jouw rouw)
Terug

Ieder verlies is uniek, want ieder mens en iedere relatie is uniek. Rouw komt dan ook niet alleen naar voren bij het verlies van mensen, maar ook van "zaken" waar een betekenisvolle relatie mee wordt onderhouden. Is dat dan allemaal rouw?

Het verlies van de kat, van je baan, mag je dat rouw noemen, als iemand anders een kind verloren heeft? Mag je dan treuren om het verlies van je ouders die al op leeftijd waren? Prikkelende vragen!

Op Het wegen van verdriet, Web-log, Taal van rouw, feb 2010, staat een genuanceerd artikel over het al dan niet kunnen vergelijken van verlies, over het mogen benoemen als rouw:

"Hoewel het heel gevaarlijk is om de intensiteit van het verdriet om verschillende verliezen te wegen ten opzichte van elkaar (“Mijn verlies is erger dan dat van jou”), is het minstens zo gevaarlijk om geen rekening te houden met de verschillende unieke dilemma’s waarvoor men bij zeer verschillende soorten verlies gesteld kan worden. [...] Voor wie wordt ontslagen [...] wanneer je niet een baan hebt, maar in zekere zin je baan bent, dan verlies je met je baan een stuk van jezelf, lijd je Ik-verlies. Dat geldt ook voor mensen die met pensioen gaan, [...] voor de ander een soms heel zwaar verlies."

Conclusie: je eigen verlies kan je zo in de weg zitten, dat je dat van de ander er niet bij kan hebben. Toch is het allemaal verlies en rouw, afhankelijk van de betekenis die je er zelf aan gaf.